شعر عاشقانه شاد | مجموعه اشعار عاشقانه زیبا برای عشقم

از پشت تریبون دلم عشق چنین گفت

محبوب تو زیباست، قشنگ است، ملیح است

اعضای وجودم همه فریاد کشیدند

احسنت صحیح است، صحیح است، صحیح است

تو تمنای من و یار منو ای جان منی

پس بمان تا که نمانم به تمنای کسی

تو خودت روح و روانی تو آرامش جانی

پس بمان تا که نمانم به تماشای کسی

خوش آن ساعت که یار از در آیو

شو هجران و روز غم سر آیو

زدل بیرون کنم جانرا بصد شوق

همی واجم که جایش دلبر آیو

با عشق آنسوی خطر جایی برای ترس نیست

در انتهای موعظه دیگر مجال درس نیست

کافر اگر عاشق شود بی پرده مومن می‌شود

چیزی شبیه معجزه با عشق ممکن می‌شود

افشین یداللهی

لبخندت تعادل شهر را بهم می ریزد

تو بخند من شهر را از نو می سازم

چه کسی حرف مرا می فهمد؟

چه کسی درد مرا می داند؟

در پس پرده ی اشک چشمم

چه کسی راز مرا می خواند؟

بر سر آتش تو سوختم و دود نکرد

آب بر آتش تو ریختم و سود نکرد

آزمودم دل خود را به هزاران شیوه

هیچ چیزش به جز از وصل تو خشنود نکرد

سر به زیر و ساکت و بی دست و پا می‌رفت دل

یک نظر روی تو را دید و حواسش پرت شد

قیصر امین پور

مانند پاییز می مانی …

آدم نمی داند چه بپوشد ،

وقت دیدنت …

من در انتظار بهترین پیام نیستم

من در انتظار پیامی از بهترینم ، بهترینم . . .

نه طبق ِ مُد دوستت دارم

نه به حکم سنت!

همه چیز بنا بر فطرت است

“خوب ها”

دوست داشتنی اند…

صبر کن

عشق که شکل گرفت

لب، قلب، چشم، گویا می شود

و ذهن

پاک می شود از غبار

آن وقت

با من باش، همیشه ی من

مثل راهی که

هر چه می‌روی تمام نمی‌شود

مثل کتابی که

هر چه می‌خوانی تمام نمی‌شود…

دوست داشتن “تو”

بارانی ست که

هیچ وقت بند نمی‌آید!

پایش به جهان گشت گشوده

شیرین عسل سرخ لبم فرش گشوده

رویش به مثال ماه رخشان

زیبا رخ من چشم گشوده

می‌دونی زیباترین خط منحنی دنیا چیه؟

لبخندی که بی اراده رو لب‌های یک عاشق نقش می‌بنده

تا در نهایت سکوت فریاد بزنه

دوستت دارم

ز کدام رَه رسیدی؟ زِ کدام در گذشتی؟

که ندیده دیده ناگه به درونِ دل فتادى؟

می دونی زیباترین خط منحنی دنیا چیه؟

لبخندی که بی اراده رو لب های یک عاشق نقش می بنده

تا در نهایت سکوت فریاد بزنه

دوستت دارم

بهترین جای دنیاست

آغوش چشمانت

آن جا که دلم

رؤیا به پا می کند

در حصار لب هایت

بهشتی به پهنای

از بوسه تا عشق !

یه وقتایی آدم عاشق آدم های جدید میشه اما من اگه هزار بار دیگه هم بدنیا بیام همیشه دوباره عاشق تو میشم ، نمیدونم چرا ، اما میدونم که میشم …

صبح و غزل امید، من باشم و تو

بر بام جهان اسیر، من باشم و تو

لی لی به روی ساحل دریا می رفت

آن دخترک سپید، من باشم و تو

ای کاش سپیده ای بیاید از راه

دریا و هم آغوشی و من باشم و تو

ای کاش که من پیر شوم در بغلت

با دست تو زنجیر شوم در بغلت

پرواز پر از حس رهایی ست ولی

ای کاش زمین گیر شوم در بغلت

آن عشق که دیده گریه و آموخت ازو

دل در غم او نشست و جان سوخت ازو

امروز نگاه کن که جان و دل من

جز یادی و حسرتی چه اندوخت ازو . .

لبت امید قنادان دو دستت حلقه جانان

میان مردمک هایت “دُری” رقصان، “نَمی” لرزان

نسیم جعد گیسویت معطر از گل رویت

چه طوفانی بپا کرده کنارت ظهر تابستان

می خواهمت، که خواستنی تر ز هر کسی

کو واژه ای که ساده تر از این بیان کنم؟

امتحان کردم ببینم سنگ می فهمد تورا

از تو گفتم با دلم ، کوتاه آمد؛ گریه کرد

گفتم مگر به گریه دلش مهربان کنم

چون سخت بود، در دلِ سنگش اثر نکرد!

بوی شور انگیز باران می دهی

با نگاهت بر دلم جان می دهی

بسکه خوب ومھربان و صادقی

بر دلم عشقی فراوان می دهی

هر روز به نو برآید آن دلبر عشق

در گردن ما در افکند دفتر عشق

این خار از آن نهاد حق بر در عشق

تا دور شود هر که ندارد سر عشق

همین که قاصدکی را

فوت کنی

تا عطر نفس هایت

را با خود بیاورد

برای دلم کافیست . . .

اگر نشانی‌اَم‌ را بپُرسند،

می‌گویم‌:

تمام‌ِ پیاده‌روهای‌ جهان‌!

اگر گُذرنامه‌ بخواهند،

چشمان‌ِ تو را نشانشان‌ می‌دهم‌ !

می‌دانم‌ که‌ سفر کردن‌ به‌ دیارِ چشمانت‌،

حق‌ِ طبیعی‌ِ تمام‌ِ مَردُم‌ِ دُنیاست‌ !

ای همیشه جاودانه در میان لحظه هایم

غصه معنایی نداره تا تو میخندی برایم

پیش تو از یاد بردم روزهای سختی ام را

عشق مدیون تو هستم لحظه ی خوشبختی ام را

تقدیم به همسر عزیزم

کم نامه‌ی خاموش برایم بفرست

از حرف پرم گوش برایم بفرست

دارم خفه می‌شوم در این تنهایی

لطفاً کمی آغوش برایم بفرست

بعضى از حرفارو

باید بزارى وقتى خوب دم کشید بزنى

اینجورى خیلى بیشتر به طرفت مى چسبه!

دوستت دارم . . !

شعر عاشقانه کوتاه برای همسرم

در خیالم در خوابم همه ی جا با اویم ، مجنونم در همه ی جا وی را می جویم

خیلی وقت است که رفته ز پیشم ، نه ! او نرفته با خود چه می گویم . . .

لحظه ای در گذر از خاطره ها

ناخود آگاه دلم یاد تو کرد

خنده آمد به لبم شاد شدم

گویی از قید غم آزاد شدم

هر کجا هستی دوست، دست حق همراهت

در کوی خرابات نگاری دیدم

عشقش به هزار جان و دل بخریدم

بوئی ز سر دو زلف او بشنیدم

دست طمع از هر دو جهان ببریدم

و ندایی که به من می گوید:

”گر چه شب تاریک است

دل قوی دار ،

سحر نزدیک است “

دل من در دل شب

خواب پروانه شدن می بیند

دیشب آن طرز نگاه پر از احساسِ تو را…

قاب کردم زدمش بر در و دیوارِ دلم… !!!

فدای ناز عشقت ناز دانه

که عشقت کنج دل زد آشیانه

به یاد سوزش مجنون ز لیلی

به یادت سوختم در این زمانه

تنهاترین بهانه ی دنیای من تویی

در رو بروی آینه زیبای من تویی

وقتی که از تمام جهان خسته می شوم

آغوش دلنشین و پذیرای من تویی

با بوی سیب خنده ی تو زنده می شوم

تو یوسف مؤنث و عیسای من تویی

وقتی به شام آخر خود فکر می کنم

احساس می کنم که یهودای من تویی

بر لوح سرنوشت من امضای چشم توست

مُهر نماز و خاتَمِ طُغرای من تویی

وقتی که زیر گوش خدا حرف می زنم

راز و نیاز و ناله و نجوای من تویی

مجنون ترین حماسه ی دنیای تو منم

شیرین ترین تغزل شیوای من تویی

دکتر یدالله گودرزی

بر لب دریای حسرت خانه اي دارم قدیمی

ازتمام دار دنیا ،عزیزی دارم صمیمی

گاه و بیگاه یادی از ما میکند

با مرامش شرمسارم میکند

هر که در عاشقی قدم نزده است

بر دل از خون دیده نم نزده است

او چه داند که چیست حالت عشق

که بر او عشق، تیر غم نزده است

تو مگه باده فروشی که همگان مست تو اند

تو مگه ساغر عشقی که همه معشوق تو اند

منشین با همگان ای گل زیبای دلم

که به ظاهر همه مشتاق و خریدار تو اند

ای نازنین جواب معمای من تویی

تنها چراغ روشن شبهای من تویی

وقتی دلم گرفت از انبوه ابرها

احساس آفتابی دنیای من تویی

امید وصل تو جانم به رقص می‌آرد

چو باد صبح که در گردش آورد ریحان

اعتبار تو به حضورت نیست،

دور هم که باشی

باز دوست داشتنی ترین هستی…

آیا بهشـــــــتی

که میگویــند..

جایی بهتر از آغـــــــوشـ توستـــــ؟

آغوش تو تخفیف عمر من است

دچارت که باشم ….

هر شب سالی نوری است،

میان کهکشان راه شیری بوسه هایت…

نمی دانم چرا، اما به قدری دوستت دارم

که از بیچارگی گاهی به حال خویش می گریم…

ﻣﻦ ﯼ ﻣﺨﺎﻃﺐ ﺧﺎﺹ ﺩﺍﺭﻡ عشق ﻣﻨﻪ

ﻋﺎﺷﻖ ﺧﺎﻧﻮﻣﻢ ﮔﻔﺘﻨﺎﺷﻢ

ﻋﺎﺷﻖ ﻭﻗﺘﺎﯾﯿﻢ ﮎ ﻭﻗﺘﯽ ﻋﺼﺒﯽ ﻣﯿﺸﻢ ﻧﺎﺯﻣﻮ ﻣﯿﮑﺸﻪ

ﻋﺎﺷﻖ ﺍﻭﻥ ﺧﻨﺪﻫﺎﺷﻢ

ﻋﺎﺷﻖ ﺍﻭﻥ ﭼﺸﻤﺎﺷﻢ ﮎ ﻫﻤﻪ ﺩﻧﯿﺎﯼ ﻣﻦ ﻫﺴﺘﻦ

ﻋﺎﺷﻖ ﺍﻭﻥ ﺍﺧﻤﺎﺷﻢ ﮎ ﻭﻗﺘﯽ ﮐﺎﺭ ﺍﺷﺘﺒﺎﻫﯽ ﻣﯿﮑﻨﻢ ﺑﺮﺍﻡ ﺍﺧﻢ ﻣﯿﮑﻨﻪ

ﻋﺎﺷﻖ ﺍﻭﻥ ﺻﺪﺍﻗﺖ ﻭ ﺍﺧﻼﻕ ﻭ ﻣﻬﺮﺑﻮﻧﯿﺎﺷﻢ

ﻋﺎﺷﻖ ﻏﯿﺮﺗﯽ ﺷﺪﻧﺎﺷﻢ

ﻋﺎﺷﻖ ﺣﺴﺎﺱ ﺑﻮﺩﻧﺸﻢ ﻭﻗﺘﺎﯾﯽ ﮎ ﮐﺴﯽ ﺑﻢ ﭼﯿﺰﯼ ﻣﯿﮕﻪ

ﻋﺎﺷﻖ ﺍﻭﻥ ﻧﮕﺎﻩ ﻧﮕﺮﺍﻧﺸﻢ ﻭﻗﺘﻰ ﻙ ﻣﻴﺒﻴﻨﻪ ﻣﺮﻳﻀﻮ ﻧﺎﺧﻮﺷﻢ

ﻋﺎﺷﻖ ﮐﺎﺭﺍﺷﻢ … مردونگیاش …

ﻋﺎﺷﻖ ﺍﻭﻥ ﺻﺪﺍﯼ ﻗﺸﻨﮕﺸﻢ ﮎ ﺑﻌﻀﯽ ﻭﻗﺘﺎ ﺑﺮﺍﻡ ﺁﻫﻨﮕﻢ ﻣﯿﺨﻮﻧﻪ

ﻋﺎﺷﻖ ﻭﻗﺗﺎﻳﻴﻢ ﻛﻪ ﺧﻮﺩﻣﻮ ﻟﻮﺱ ﻣﯿﮑﻨﻡ ﻗﻨﺪ ﺗﻮ ﺩﻟﺵ ﺁﺏ ﻣﯽﺷﻪ ﻭ ﻗﺮﺑﻮﻥ ﺻﺪﻗﻢ ﻣﯿﺮﻩ

ﻋﺎﺷﻖ ﻭﻗﺘﺎﯾﯿﻢ ﮐﻪ ﮔﺮﯾﻪ ﺍﻡ ﻣﯿﮕﯿﺮﻩ ﻣﯿﮕﻪ ﺳﺮﻣﻮ ﻣﯿﺰﻧﻢ ﺑﻪ

ﺩﯾﻮﺍﺭ ﺍﮔﻪ ﯼ ﻗﻄﺮﻩ ﺍﺷﮏ ﺍﺯ ﭼﺸﻤﺖ ﺑﯿﺎﻓﺘﻪ

ﻋﺎﺷﻖ ﻭﻗﺘﺎﻳﻴﻢ ﻛﻪ ﺑﺎﺵ ﻗﻬﺮ ﻣﯿﮑﻨﻢ ﻭ ﻣﯿﮕﻪ ﺑﯿﺎ ﺑﻐﻠﻢ

کنار تو چه آرومم، چه آرومی کنار من

تو چشمای تو آرومه چشای بی قرار من

تو می‌فهمی که خوشحالم، تو می‌فهمی دلم تنگه

تو می‌دونی که خواب من، کدوم شب هاست که بی رنگه

تو مثل آسمون ساده، مث پرواز آزادی

مث دلبستگی امنی، مث لبخند آبادی

گيسو به هم بريز و

جهانى ز هم بپاش…

معشوقه بودن است و

بريز و بپاش ها…!

آدم گاهی چه گرم می‌شود

به یک ” هستـــــــــــــــــــــم ” ؛

به یک ” نتــــــــــــــــــــــــرس ” ،

به یک ” نـــــــــــــــــــــــوازش ” !

به یک ” آغـــــــــــــــــــــــوش” …

همراه تویی؛

هر چه تو گویی و تو خواهی

فریدون مشیری

محبوب من

می رسد روزی که من باشم و تو باشی

و نفر سومی که

بی هوا پای کوچکش را در کفش زندگیمان فرو کند

لبخندت تعادل شهر را بهم می ریزد

تو بخند من شهر را از نو می سازم

نگار من!

امید نوبهار من!

لبی به خنده باز کن

ببین چگونه از گلی

خزان باغ ما، بهار می‌شود…

دوست دارم آنچنان ببوسمت که بگویی : دیوانه

بعد محکم تر ببوسمت بگویی : روانی

آنگاه آغوشت را تیمارستانی کنم برای تمامی جنونم …

عاشق شده ام بر تو، تدبیر چه فرمایی؟

از راه صلاح آیم یا از ره رسوایی؟

نظامی

از نیازم ناز و از ناز “تُ” می جوشد نیاز …

حیرتی دارم که معشوق توام، یا عاشقم

از غزل «اگر آن ترک شیرازی»

اگر آن ترک شیرازی به دست آرد دل ما را

به خال هندویش بخشم سمرقند و بخارا را

بده ساقی میِ باقی که در جنت نخواهی یافت

کنار آب رکن‌آباد و گلگشت مصلّا را

غزل «نه دسترسی به یار دارم»

نه دسترسی به یار دارم

نه طاقت انتظار دارم

به سر می‌روم ز دستِ هجران

که دیگر وفا ز روزگار دارم

غزل «حیلت رها کن عاشقا»

حیلت رها کن عاشقا، دیوانه شو دیوانه شو

وز جان و از جا برتر آ، جانانه شو جانانه شو

بردار پرده از رخت، ساقی بیا در ده شراب

کاندر حجاب این دو جهان، آشفته شو آشفته شو

از شعر «تولدی دیگر» (بخش پایانی)

زندگی شاید یک خیابان درازست که هر روز زنی با زنبیلی از آن می‌گذرد

زندگی شاید طفلیست که از مدرسه برمی‌گردد

در تولد ساده مهتاب،

در تولد پلکهای تو

زندگی یعنی لبخند تو

وقتی که به خواب می‌روی

از شعر «صدای پای آب»

زندگی یعنی شستن دست‌ها از دروغ

آب را گل نکنیم

ما از بالای قدم تا لب دریا

همه جا لبریز از مرغابی و پرواز،

همه جا پر ز نگاه سبک ماهی‌ها

همه جا قصه باران و صنوبر بود

از شعر «در آستانه»

تو را دوست دارم

و این دوست داشتن، حقیقتی است که مرا

در برابر جهان

قامتی می‌دهد بلند

امروز بیشتر از دیروز دوستت می‌دارم

و فردا بیشتر از امروز!

غزل «پیکرتراش پیرم»

پیکرتراش پیرم و با تیشه خیال

یک شب تو را ز مرمر شعر آفریده‌ام

تا در نگین چشم تو نقش هوس نهم

ناز هزار چشم سیه را خریده‌ام

غزل «بهاران»

بهاران، بهاران، غم دل بهاران

دل ما بگردان، سوی لاله‌زاران

بیا تا دمی خوش دمی زان بهاران

بکوبیم زنجیر، از این روزگاران

از غزل «ای وای از این سوز نهان» (بخش عاشقانه)

با نغمه‌ی شادی بسرایید مرا

همراه نسیم سحری بوسه زنیدم

با عشق بگویید که از مرگ نترسد

تا نیزه برافتد ز کف دشمن اگر چه

شعر «منِ عاشق»

من عاشقِ خنده‌های توام

خوش به حال تو که خوشبختی مرا

با دو تا دندونای قشنگت

آبرومند کردی

❤️ تو قشنگ‌ترین اتفاقی هستی که زندگی برایم رقم زده است.

❤️ وقتی تو می‌خندی، انگار دنیا تصمیم می‌گیرد زیباتر باشد.

❤️ خوشبختی برای من یعنی یک روز دیگر که می‌توانم دوستت داشته باشم.

❤️ اگر قرار باشد دوباره انتخاب کنم، باز هم قلبم تو را انتخاب می‌کند.

❤️ با تو حتی روزهای معمولی هم شبیه جشن و شادی‌اند.

❤️ تو همان دلیل قشنگی هستی که باعث می‌شود هر روز با امید بیدار شوم.

❤️ لبخند تو، جایزه قشنگ من بعد از یک روز سخت است.

❤️ دنیا هرچقدر هم شلوغ باشد، کنار تو همه چیز آرام می‌شود.

❤️ دوستت دارم؛ نه فقط برای آنچه هستی، بلکه برای حسی که کنار تو دارم.

❤️ اگر زندگی یک آهنگ باشد، تو شیرین‌ترین بخش آن هستی.

تو که می‌خندی، بهار از راه می‌رسد

خورشید از پشت ابرها می‌رسد

من با تو از غصه‌ها عبور می‌کنم

دنیا به لبخند تو زیبا می‌شود

دلم کنار تو آرام می‌گیرد

جهان با خنده‌ات رنگ می‌گیرد

چه خوشبختم که در این روزگار

قلب من از عشق تو جان می‌گیرد

تو باشی و یک فنجان چای

یک پنجره رو به آسمان

همین برای من کافی‌ست

برای خوشبختی، همین جهان

هر روز که چشم باز می‌کنم

با یاد تو لبخند می‌زنم

انگار تمام خوشبختی دنیا

در نام تو خلاصه می‌شود

تو خنده کن، من غصه‌ها را می‌برم

از آسمان دل، ابرها را می‌برم

وقتی کنار من قدم برمی‌داری

من تا خود خورشید، رؤیا می‌برم

اگر تمام جهان از من جدا شود

دلم به یاد تو باز آشنا شود

چه حاجت است به این همه آرزو

وقتی کنار تو زندگی زیبا شود

تو آمدی و خانه‌ام پر از بهار شد

تمام لحظه‌های من پر از قرار شد

از آن زمان که خنده بر لبانت نشست

جهان برای قلب من دوست‌داشتنی‌تر شد

تو بهترین دلیل لبخند منی

آرامش شب و سپیده‌دم منی

هرجا که باشم و هرجا که روم

در قلب من همیشه هم‌قدم منی